Często zdarza się, że rodzice jako ostatni dowiadują się o tym, że ich dziecko bierze narkotyki. Może to wynikać z braku zainteresowania nastolatkiem w zagonionej codzienności, jak również z tego powodu, że nastolatek potrafi świetnie ukrywać swoje uzależnienie. Gdy jednak pojawią się jakiekolwiek niepokojące zmiany w zachowaniu dziecka, warto im się uważniej przyjrzeć. Mogą bowiem oznaczać, że problem jest już tak poważny, że potrzebna będzie specjalistyczna interwencja.

Jak rozpoznać w zachowaniu dziecka, że bierze narkotyki?

Czym wyróżnia się nastolatek, który jest uzależniony od narkotyków?
1. Przede wszystkim w krótkim czasie następują duże zmiany w jego codziennym zachowaniu. Często miewa huśtawkę nastrojów, która wyraża się tym, że w jednej chwili jest np. nienaturalnie pobudzone, a potem nagle staje się ospałe i apatyczne. Robi się też bardziej nadwrażliwe na krytykę i niepowodzenia oraz ma problemy z koncentracją.
2. Ponadto u dzieci uzależnionych od narkotyków zmienia się także rytm dobowy. Cierpią na zaburzenia snu – może być to nadmierna senność lub przeciwnie bezsenność.
3. Zaczynają mieć inne przyzwyczajenia i nawyki oraz zazwyczaj rezygnują z wcześniejszych zainteresowań. Izolują się od najbliższych, unikają z nimi codziennego kontaktu w domu. Często zamykają się w swoim pokoju i podkreślają w ten sposób większą potrzebę prywatności.
4. Zażywanie środków odurzających odbija się także na sferze szkolnej. Uzależniony uczeń może popadać w konflikty z nauczycielami, rówieśnikami. Zaczyna się gorzej uczyć i wagarować.
5. Zmienia także środowisko – ma nowych znajomych, o których w zasadzie nic nie mówi. Może też zacząć inaczej się ubierać, zdecydować się na tatuaże, kolczyki lub inne rzeczy, którymi będzie się wyróżniać.
6. Biorące narkotyki dziecko wraca późno do domu, nie mówi, gdzie było i co robiło. Kłamie i łamie wcześniej ustalone zasady w domu. Podbiera pieniądze, wynosi wartościowe przedmioty.
7. Zaczyna mniej jeść lub odwrotnie – ma nadmierny apetyt.

Co zmienia się w wyglądzie dziecka uzależnionego od narkotyków?

Środki odurzające zmieniają również wygląd zewnętrzny dzieci. Co szczególnie powinno zwrócić uwagę rodziców:
• przekrwione oczy,
• rozszerzone lub zwężone źrenice, niereagujące na światło,
• widoczne zaburzenia pamięci,
• trudności w podtrzymaniu toku myślenia,
• niewyraźna i bełkotliwa mowa,
• mówienie do siebie,
• omamy,
• iluzje,
• gęsia skórka,
• ciągły katar,
• częste krwawienia z nosa,
• częste przeziębienia,
• przewlekły kaszel,
• drżenie rąk,
• utrata kilogramów lub przybranie na wadze,
• słodka woń wyczuwalna w oddechu dziecka, na włosach i ubraniu,
• ślady krwi na bieliźnie,
• ślady ukłuć na ciele.
Jednym z objawów uzależnienia narkotykowego jest także to, że nastolatek przestaje interesować się swoim wyglądem, czyli nie dba higienę.
Warto także sprawdzić, czy w pokoju dziecka nagle nie pojawiły się jakieś dziwne przedmioty typu:
• igły i strzykawki,
• fifki, fajki,
• bibułki papierosowe,
• kawałki folii aluminiowej, łyżka,
• leki bez recepty,
• foliowe torebeczki z tabletkami, suszem, proszkiem, kryształkami,
• kolorowe znaczki do lizania,
• białe lub kolorowe pastylki ze wzorkami.

Jak leczyć uzależnienie od narkotyków?

Organizm młodego człowieka bardzo szybko przyzwyczaja się do dostarczanych mu substancji psychoaktywnych. Uzależnienie od narkotyków odbija się na sferze fizycznej i psychicznej. Z pierwszym problemem można poradzić sobie poprzez detoksykację. Z kolei zależność psychiczna prowadząca do zachwiania psychiki nastolatka, jest znacznie trudniejsza do wyleczenia. Jedynym rozwiązaniem na pozbycie się wewnętrznego przymusu codziennego zażywania środków odurzających jest terapia.
Profesjonalne leczenie z narkomanii oraz innych nałogów, z jakimi nie radzą sobie młodzi ludzie, oferuje nasz ośrodek. To placówka posiadająca do tego odpowiednie zaplecze oraz kadrę. Jeśli nie wiesz co robić, zawsze możesz skorzystać z naszego wsparcia. Poza konsultacjami ze specjalistami od uzależnień wiemy także, jak leczyć narkomanię u dzieci i młodzieży. Więcej na ten temat dowiesz się, kontaktując się z nami.

Twoje dziecko spędza za dużo czasu przed komputerem? Gra w różne gry, aktywnie udziela się na portalach społecznościowych, ogląda filmiki na YouTube? Z jednej strony jest to niby coś normalnego. Z drugiej jednak takie zachowanie może zacząć budzić wątpliwości – czy nie za często, nie za dużo, nie za intensywnie.

Krok pierwszy – ustalenie pewnych reguł

Po samej liczbie godzin spędzanych przez dziecko przed monitorem czy w internecie trudno jednoznacznie stwierdzić, czy dziecko jest uzależnione od komputera. Raczej będą świadczyły o tym inne objawy takie jak np.:

• pogorszenie się w nauce,https://www.terapiemlodziezy-oaza.pl/terapia-dzieci-i-mlodziezy/uzaleznienie
• problemy z koncentracją,
• kłopoty z zaśnięciem,
• agresywna reakcja w momencie, kiedy dziecko ma wyłączyć komputer,
• niereagowanie na różne komunikaty – dziecko jest jakby „w innym świecie”,
• przestaje jeść,
• traci zainteresowanie dotychczasowym hobby,
• zaniedbuje domowe obowiązki.

Oprócz tego prosi o to, aby móc jeszcze trochę dłużej pograć, przejść jeszcze jedną planszę/jeden poziom w grze komputerowej, posiedzieć w internecie. Kiedy słyszy odmowę, ma wyraźny problem, aby wyłączyć komputer. Wewnętrzny przymus jest silniejszy. Te objawy potwierdzają, że dziecko może być uzależnione.

Zanim jednak trafi do specjalisty, a problem nadmiernego spędzania czasu przed monitorem nie jest jeszcze bardzo zaawansowany, warto spróbować samemu sobie z nim poradzić. Rozwiązaniem będzie zmiana zachowań w rodzinie, czyli:

• poświęcanie dziecku większej uwagi,
• wspólne spędzanie czasu,
• zapisanie nastolatka na dodatkowe zajęcia np. sportowe,
• ustalenie limitu godzin spędzanych przed komputerem,
• negocjacje z dzieckiem – możliwość korzystania z urządzenia pod warunkiem, że najpierw wywiążę się ze swoich codziennych obowiązków.

Krok drugi – wizyta u specjalisty

Z roku na rok przybywa dzieci uzależnionych od komputera i internetu czy gier komputerowych. Wynika to m.in. z tego, że obniża się wiek pierwszego kontaktu z tego rodzaju rozrywką. A pozwalają na to zazwyczaj sami rodzice, zamiast prowadzić profilaktykę od najmłodszych lat i wówczas ograniczać już czas spędzany przed monitorem.

Gdy problem trwa już wiele miesięcy czy nawet lat albo nie udało się go samodzielnie rozwiązać, pozostaje wizyta w poradni leczenia uzależnień. Może jednak się zdarzyć, że nastolatek nie będzie miał najmniejszej ochoty wybrać się do specjalisty. Wtedy jednak warto go tam zabrać nawet trochę na siłę. Jeśli dziecko będzie stawiało opór, rodzice mogą udać się jeszcze po pomoc do kuratora. Ten obejmując opiekę nad dzieckiem, równocześnie nakaże pewne zmiany, które mogą pomóc w tym procesie.

Do spotkania ze specjalistą od uzależnień nie trzeba się specjalnie przygotowywać. To fachowiec, który będzie wiedział jak uzyskać wiedzę potrzebą mu do postawienia diagnozy.

Krok trzeci – terapia uzależnień od komputera

Po rozpoznaniu nałogu przez specjalistę, pozostaje już tylko profesjonalne zajęcie się problemem. Jak leczy się uzależnienie od komputera? W terapii bierze udział tylko dziecko i terapeuta, po to, aby mógł sam dowiedzieć się, skąd wzięła się ta ucieczka małego pacjenta w świat komputerowy. Czasami jest to reakcja dzieci na różne problemy w domu, w szkole. Z kolei rodzice w tym czasie pracują z innym specjalistą. Niektóre spotkania mogą też odbywać się wspólnie. Celem jest bowiem wypracowanie zmian, jakie trzeba będzie wprowadzić w funkcjonowaniu rodziny.

To, ile potrwa terapia uzależnione, będzie od konkretnego przypadku. U niektórych dzieci leczenie jest procesem trwającym kilka lub nawet kilkanaście miesięcy. Intensywność psychoterapii również będzie uzależniona od tego, jak „głęboki” jest problem. Celem jest np. np. wzmocnienie poczucia wartości u dziecka, nauczenie go wyrażania emocji, pokazanie, że są także inne alternatywy spędzania wolnego czasu, a nie tylko komputer. Terapia uświadamia nastolatkowi, że do uzależnienia od komputera, internetu czy gier komputerowych niewiele brakuje. Wystarczy stracić kontrolę nad swoim zachowaniem i zaangażowaniem, aby później zmagać się z problemem nałogu.

Większość rodziców chce, aby ich dziecko dobrze się uczyło i przynosiło świadectwa z paskiem. Jednak nie zawsze jest to możliwe. Mniej zdolna pociecha wcale nie jest powodem do rozpaczy. Raczej wyzwaniem – jak rodzic może mu pomóc w nauce, jednocześnie nie wyręczając go w szkolnych obowiązkach. Jest to także okazja, aby dowiedzieć się, czy jest w stanie zaakceptować fakt, że dziecko ma trudności w szkole.

Wczesna diagnoza i stopniowanie trudności

Jak najwcześniej rozpoznana dysleksja, dysgrafia, dyskalkulia lub inna trudność to już połowa sukcesu. Badania wykonywane są w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Mając taką wiedzę, trzeba poinformować wychowawcę o problemie.
Jak z kolei można pomóc dziecku w nauce w domu? Wsparcie rodzica potrzebne będzie przy odrabianiu lekcji. Warto rozpocząć od najłatwiejszych zadań domowych. Jeśli dziecko sobie z nimi łatwo poradzi, wówczas będzie bardziej zmotywowane, aby zająć się kolejnymi. Trzeba się jednak liczyć z tym, że takie stopniowanie trudności z dnia na dzień może przynieść efekt w postaci braku postępów, nierozwijania umiejętności, a co za tym idzie – niechęci do dalszej pracy.
Przy wspólnych zmaganiach koniecznie trzeba pamiętać o chwilach odpoczynku i relaksu, którego dziecko po szkole również potrzebuje. Jest to także potrzebne dla jego rozwoju. Najlepiej więc opracować plan dnia z uwzględnieniem też czasu wolnego.
W czasie odrabiania lekcji ważne jest także zadbanie o odpowiedni porządek na biurku i w najbliższym otoczeniu, aby nic nie rozpraszało uwagi ucznia.

Ćwiczenie różnych umiejętności i wzmacnianie własnej wartości

Jeśli rodzic wie, z czym ma problem dziecko w nauce, to chce z nim głównie nad tym pracować. Tymczasem, aby nie zniechęcić i nie zmęczyć go, powinno się ćwiczyć zarówno umiejętności słabe, jak i te lepiej opanowane.
Ponadto dziecku z problemami w nauce potrzebne jest wzmacnianie jego poczucia własnej wartości. Każda okazja do tego, aby celebrować radość z własnej pracy, odniesionych nawet najmniejszych sukcesów jest bardzo ważna. W ten sposób czuje ono, że wcale nie jest takie złe. Zmotywowane w ten sposób z większą chęcią zabierze się za kolejne ćwiczenia. Docenianie starań dziecka jest więc niezbędne w procesie niesienia pomocy.

Problemy w nauce – oczekiwania na miarę możliwości dziecka

Nie ma co stawiać zbyt wygórowanych oczekiwań dziecku w nauce, zwłaszcza na początku wspólnego uczenia się. Lepiej poobserwować, jakie dziedziny sprawiają mu mniej trudności, a więcej przyjemności. Każdy uczeń ma mocne i słabe strony. Zamiast czekać na świadectwo z piątkami ze wszystkich przedmiotów, lepiej doceniać wysiłek, jaki uczeń wkłada w naukę tego, co jest dla niego najtrudniejsze. Wiara w jego możliwości będzie wzmacniała jego poczucie wartości, co kiedyś zaprocentuje w dorosłym życiu.

Gdzie szukać pomocy w przypadku problemów z nastolatkiem?

Czasami dziecku z problemami w nauce potrzebne jest także inne wsparcie. Te kłopoty wynikać mogą bowiem z tego, że młody człowiek:
• wpadł w złe towarzystwo,
• zaczął brać narkotyki, pije alkohol lub ma problem z innym nałogiem,
• buntuje się,
• odreagowuje sytuację rodzinną np. rozwód rodziców, utratę kogoś z członków rodziny, konflikty między jej członkami.
Popełnione błędy w wychowaniu, w tym niedostateczne poświęcanie uwagi dziecku, odbijać się może m.in. na nauce. Gdzie szukać pomocy, kiedy pojawiają się inne problemy z nastolatkiem? Najlepszym wsparciem jest wówczas psycholog lub psychiatra. Jeśli kłopoty w szkole spowodowane są nałogiem, najlepszy okaże się terapeuta specjalizujący się w uzależnianiach. Na takie wsparcie można liczyć m.in. w naszym ośrodku.
Rola rodzica w przypadku dziecka, które nie radzi sobie w szkole, jest więc bardzo duża. To on w pierwszej kolejności powinien nie tylko motywować do nauki, ale także pomagać w przyswajaniu wiedzy oraz budowaniu w młodym człowieku poczucia jego wartości. Ważna jest atmosfera akceptacji, zrozumienia oraz życzliwości. Rodzic nie powinien również przeoczyć, że problemy dziecka wynikają z innych powodów i jak najszybciej zareagować.

Założyciel Facebooka Mark Zuckerberg chyba nie do końca był świadomy tego, jak bardzo jego „wynalazek” wpłynie na życie użytkowników. Dla wielu młodych ludzi jedna aplikacja stała się centrum ich świata. Miejscem do wymiany swoich poglądów, dzielenia się radościami, przeżyciami, smutkami, porażkami, zamieszczania autorskich zdjęć lub filmików. Szansą na to, aby pomimo wrodzonej nieśmiałości, poznać wiele osób i nie bać się z nimi rozmawiać.
Korzystanie z mediów społecznościowych przez młodzież stało się także problemem. Rośnie bowiem liczba osób uzależnionych od Facebooka i telefonów komórkowych. To one najczęściej służą do korzystania z aplikacji w celu łączności z rówieśnikami. Dzięki nim mogą to robić praktycznie zawsze i wszędzie.

Uzależnienie od mediów społecznościowych wśród młodzieży

Nałogowe korzystanie z mediów społecznościowych to zachowanie behawioralne, które polega na odczuwaniu przymusu do wykonywania określonych czynności. Na początku dostarcza to użytkownikom Facebooka czy innych aplikacji przyjemności. W miarę coraz częstszego wchodzenia na portal młody człowiek zaczyna tracić kontrolę nad tym kontrolę.
Serwisy społecznościowe umożliwiają każdemu stworzyć swój własny profil dostępny w pełnym lub ograniczonym zakresie publicznym. Mogą tam zamieszczać nie tylko prywatne informacje, ale także komentować te, które wrzucają inni internauci. Pozwalają też na śledzenie aktywności innych ludzi. Facebook stał się w tym zakresie niejako „prototypem” i sukcesem, trafiającym w oczekiwania i potrzeby głównie młodzieży XXI w. Atrakcyjność mediów społecznościowych stała się na tyle duża, że wielu nastolatków dziś nie wyobraża sobie bez nich funkcjonowania na co dzień.

Objawy uzależnienia od Facebooka

Korzystanie z Facebooka nie jest czynnością patologiczną pod warunkiem, że dziecko nie spędza na tym portalu większości swojego czasu. Kto najszybciej uzależnia się od Facebooka czy innych nowych mediów? Predyspozycje do tego wynikają m.in. z wieku i osobowości. Najczęściej nałogowo korzystają z nich ci, których cechuje:
• niska samoocena,
• brak poczucia własnej skuteczności, śmiałości w realnych kontaktach,
• samotność.

Osoby nadmiernie korzystające z aplikacji czują silną potrzebę kontaktów z innymi ludźmi, a zwłaszcza aprobaty z ich strony. Objawy uzależnienia to:
• zmiana nastroju – poprawa samopoczucia w momencie korzystania „z Fejsa” i smutek, złość, gdy jest to czynność ograniczona lub niemożliwa w danym momencie,
• zaabsorbowanie Facebookiem – poświęcanie nieograniczonego czasu na śledzeniu wszystkiego, co się na nim pojawi, aktywne uczestnictwo w dyskusjach, komentarzach, rozmyślanie o tym, co się w tym serwisie społecznościowym dzieje pod nieobecność użytkownika itp.,
• ukrywanie przed najbliższymi czasu spędzanego na korzystaniu z FB,
• symptomy zespołu abstynencyjnego, które pojawiają się w momencie braku dostępu do aplikacji,
• zaniedbywanie lub porzucenie dotychczasowego hobby na rzecz spędzania wolnego czasu „na Fejsie”,
• powrót do korzystania z Facebooka po okresach abstynencji.

Uzależnienie od telefonu komórkowego

Fonoholizm, czyli uzależnienie od telefonów komórkowych, jest wśród dzieci i młodzieży kolejnym najczęściej występującym nałogiem. Smartfon pozwala na kontakt z innymi ludźmi. Komórka służy przede wszystkim do przeglądania portali społecznościowych, dyskusji na czatach czy w grupach oraz oglądania YouTube’a. Czynności te pochłaniają bardzo wiele czasu. Młody człowiek nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że spędził kilka czy nawet kilkanaście godzin w ciągu dnia z telefonem w ręku. W ten sposób traci kontrolę zarówno nad czasem, jak panowaniem nad własnymi potrzebami. Dziecko uzależnione od komórki wymaga leczenia przy wsparciu terapeuty. Opiera się to przede wszystkim na ograniczaniu kontaktu z tym urządzeniem. Nie bez znaczenia jest wyszukanie innych przyjemności i zainteresowań oraz uświadomienia młodemu człowiekowi, jakie są skutki nadmiernego korzystania z telefonu.

Podsumowanie

Młodzież cierpiąca na uzależnienie do komórki czy Facebooka potrzebuje jak najszybszej pomocy. Są to nałogi łatwo wciągające dzieci i młodzież. Same nie są w stanie poradzić sobie z nimi. Potrzebują zarówno wsparcia ze strony rodziców, jak i specjalistów od zaburzeń behawioralnych. Tych można znaleźć w naszym Ośrodku!

Niektórzy rodzice zapewne zadają sobie pytanie, czy dziecko może być uzależnione od wydawania pieniędzy? Powszechna opinia głosi, że zakupoholizm to domena dorosłych. Jednak w dzisiejszym bardzo konsumpcyjnym świecie, również nastolatki często stają przed pokusą posiadania wielu rzeczy, niekoniecznie zawsze przydatnych.

Twórcy reklam uwielbiają nastolatki

Osoby pomiędzy 11. a 18. rokiem życia urodziły się już w innej rzeczywistości po politycznej i gospodarczej transformacji. W większości mają dostęp do wielu udogodnień. Ich marzenia o zabawkach, gadżetach, ubraniach czy innych przedmiotach, które oglądają w reklamach, są bardzo często spełniane bez większych problemów. Nierzadko rodzice chętnie rekompensują sobie w ten sposób fakt, że oni w dzieciństwie czy w okresie dorastania nie mieli takich możliwości. Chcą więc swoim dzieciom dać jak najwięcej. Ten przedział wiekowy jest także najbardziej wdzięcznym targetem. Twórcy reklam mają świadomość, że osoby poniżej 15 lat, są najlepszymi konsumentami. Bezkrytycznie odbierają przekaz reklamowy, a wolny czas bardzo często spędzają w galeriach handlowych.
Rodzice często nie dostrzegają początków uzależnienia od wydawania pieniędzy u swoich dzieci. Czasami nawet sami jeszcze bardziej się do tego przyczyniają. Głównie poprzez dawanie kieszonkowego, a z drugiej strony nieuczenia tego, jak należy dobrze gospodarować własnymi funduszami. Sami również przekazują zakupowy wzorzec, organizując w weekendy czy inne wolne dni wyprawy do galerii handlowych.

Objawy uzależnienia od zakupów

Czym charakteryzuje się to uzależnienie? Cechuje je przytłaczająca potrzeba kupowania. Nastolatkowi trudno rozsądnie wydawać pieniądze, kiedy odczuwa wewnętrzne pragnienie, aby nabyć kolejną rzecz. Nie potrafi nawet się powstrzymać pomimo tego, że ma świadomość, że traci kontrolę nad tym. Często robi zakupy z nudów. Gdy czegoś nie może dostać, wpada w depresję, złość lub szuka sposobu na to, jak zdobyć gotówkę.

Inne objawy patologicznego wydawania pieniędzy to:
• tendencja do pożyczania dodatkowych środków finansowych,
• manipulacja najbliższymi do tego stopnia, że nawet przez lata nie wiedzą, że ich dziecko ma problem,
• rozładowanie napięcia i chęć poprawienia nastroju dzięki zakupom.

Polepszenie samopoczucia trwa krótko – pojawiają się wyrzuty sumienia, smutek. Szybko następuje przyzwyczajanie się do tego, że nowa kupiona rzecz może polepszyć humor.

Przyczyny i skutki uzależnienia od kupowania

Wśród przyczyn uzależnienia od wydawania pieniędzy przez młodzież wymienić można m.in. kłopoty z kontrolowaniem emocji. Wydaje jej się to najlepszym sposobem, aby zrekompensować sobie zły dzień, problemy w szkole, w domu itd. Jest to także forma atrakcyjnego spędzania wolnego czasu, buntu lub chęć zwrócenia na siebie uwagi. Czasami problem jest efektem ubocznym rozpadu rodziny lub konfliktów, z jakimi się borykają jej członkowie. Przyczyny nałogowych zakupów można doszukiwać się też w niskiej samoocenie i samotności dziecka oraz zbyt małej uwadze, jaką poświęcają mu rodzice.
To uzależnienie, jak i inne pociąga za sobą negatywne skutki. Młodzi ludzie pożyczają pieniądze od „sponsorów”, którzy ich wykorzystują w różny sposób – od samego towarzystwa aż po świadczenie usług seksualnych. Zadłużają się i mają problemy z prawem.

Pomoc dla młodzieży w zakresie uzależnień

Młody człowiek-zakupoholik nie zawaha się, aby zdobyć upragnioną rzecz, a jeśli trzeba – to również pieniądze na nią. Nawet jeśli niczego mu nie brakuje na co dzień, to wewnętrzny przymus będzie znacznie silniejszym bodźcem.
Podobnie jak w przypadku dorosłych uzależnienia występujące wśród młodzieży również wymagają profesjonalnego wsparcia, które prowadzi nasz ośrodek. Nastolatek ma jeszcze nie do końca rozwinięty ośrodkowy układ nerwowy, czyli często nie jest odporny na czynniki stresowe. Dlatego szuka różnych sposób na to, aby rozładować napięcie. Patologiczne wydawanie pieniędzy nie musi być jedynym rozwiązaniem. Psychoterapia polega na znalezieniu alternatywnego sposobu na to. Jej celem jest także zwrócenie większej uwagi na dziecko – rozmowy z nim, obserwacja, wspólne spędzanie wolnego czasu, dawanie dobrego przykładu w zakresie zakupów i rządzenia się własnymi funduszami. Specjalistyczną pomoc można znaleźć właśnie u nas!

Twoje dziecko moczy się w nocy, namiętnie obgryza paznokcie, nerwowo reaguje lub jest spięte i smutne? Być może są to pierwsze objawy nerwicy dziecięcej. Lęk towarzyszy człowiekowi naturalnie na co dzień. Jest zjawiskiem fizjologicznym, którego nie można się pozbyć. Jeśli jednak dziecko zaczyna odczuwać go intensywniej, może stać się dla niego zagrożeniem w codziennym życiu.

Czym są zaburzenia nerwicowe u dzieci i młodzieży?

Dziecko, które jest znerwicowane, ciągle odczuwa lęk przed różnymi sytuacjami, przedmiotami, czy zwierzętami. Najczęściej boi się ciemności, samotności. Często wówczas płacze, budzi się w nocy, złości, ma problemy, żeby zasnąć. Niekiedy nawet zapomina, czego się wcześniej nauczyło, nie pamięta różnych aktywności ruchowych lub zaczyna się jąkać. W wieku dojrzewania buzujące w organizmie hormony również mogą przyczyniać się do uaktywnienia nerwicy. Dodatkowym impulsem stają się zmiany w wyglądzie, konflikty z rodzicami albo rówieśnikami.

Nerwica u dziecka – objawy

Co powinno wzbudzić niepokój rodzica? Zaburzenia nerwicowe u dzieci i młodzieży przede wszystkim charakteryzuje nadmierna reakcja na naturalne bodźce. Okazją do tego mogą być obserwacje zachowania dziecka w codzienności. Nagle zaczyna przerażać go deszcz (będący neutralnym zjawiskiem), jest bardziej przygnębione, smutne, spięte. Gdy stres wpływa na jego funkcjonowanie, bardzo prawdopodobne jest to, że są to sygnały ostrzegawcze.
Lęki, jakie pochodzą z nerwicy, mogą trwać długo i nasilać się z dnia na dzień. Dziecko wówczas np.:
• będzie miało kłopoty z koncentracją,
• wystąpią problemy ze snem,
• stanie się apatyczne,
• będzie zmęczone,
• nie chce bawić się z rówieśnikami.

Jego reakcją na różne zewnętrzne bodźce stają się napady paniki, drgawek lub duszności. Jeśli nerwica dziecięca będzie się pogłębiać, to wówczas mogą pojawić się też takie objawy jak:
• nagłe bóle brzucha,
• lęki w czasie snu,
• problemy z koncentracją,
• bóle głowy,
• moczenie się w nocy,
• silne pocenie się,
• drżenie rąk i nóg,
• obgryzanie paznokci,
• brak apetytu,
• wymioty, zaparcia,
• biegunki,
• alergie pokarmowe,
• alergie skórne

Typy zaburzeń nerwicowych

W zależności od tego, na jaki rodzaj zaburzeń nerwicowych cierpią dzieci albo młodzież, można zaobserwować różne jej objawy:
• zaburzenia lękowe uogólnione – lęk w tym przypadku jest odczuwany przez cały czas, jednak jego nasilenie jest stosunkowo niewielkie. Powodować go mogą np. niepowodzenia sportowe czy szkolne, a objawiać się będzie problemami ze snem, koncentracją czy rozdrażnieniem,
• zaburzenia paniczne – to inaczej napady silnego lęku, które pojawiać się mogą niespodziewanie. Towarzyszą im dolegliwości somatyczne takie jak np. ból brzucha, kłopoty z oddychaniem,
• lęk separacyjny – w tym schorzeniu kłopotem dla dziecka jest rozstanie z osobą mu bliską np.: mamą, tatą. Aby ją zatrzymać, wymyśla różne dolegliwości,
• fobia społeczna – polega na unikaniu kontaktów z innymi osobami. Spotkanie z nieznajomym budzi u dziecka dyskomfort, może unikać rozmowy lub kontaktu wzrokowego,
• fobie specyficzne – dotyczą konkretnego przedmiotu czy zjawiska, które wywołują u dziecka patologiczny strach. Są to np. owady, lot samolotem,
• zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (nerwica natręctw) – pojawiają się uporczywe myśli i czynności. Dziecko obniża poziom swojego lęku, np. kilkakrotnie w ciągu doby myjąc ręce, przebierając się. Są to zachowania uciążliwe dla otoczenia.

Specjalistyczne leczenie i wsparcie rodziców

Z racji tego, że zaburzenia nerwicowe u dzieci i młodzieży są coraz bardziej powszechnym zjawiskiem i nie mają jednej konkretnej przyczyny, warto lepiej obserwować swoje dziecko na co dzień. Specjalistyczna terapia może mu bardzo pomóc. Im szybciej zostanie podjęta pod okiem psychoterapeuty, tym większe są szanse na to, że negatywnie wpłynie na rozwój intelektualny i emocjonalny młodego człowieka.
Poza leczeniem w takim ośrodku jak np. nasz, ważna jest także reakcja rodziców. Nie mogą oni wyśmiewać dziecka ani oceniać go przez pryzmat lęków, z jakimi nie umie sobie poradzić. Potrzebne jest mu wsparcie – zrozumienie, czułe gesty i poczucie, że może liczyć na swoich rodziców w tym trudnym dla niego okresie. Skontaktuj się z nami, aby umówić się na wizytę (https://www.terapiemlodziezy-oaza.pl/kontakt/).

Wielu rodziców boi się podjąć temat alkoholu z dzieckiem, żeby nie usłyszeć w odpowiedzi: „ale ja już wszystko wiem”, „nie ma tematu” lub nawet zmierzyć się z „fochem”. Mimo wszystko warto zawsze spróbować w obliczu tego, jak bardzo obniża się wiek inicjacji alkoholowej. Wybór odpowiedniej chwili dla takiej rozmowy, jak i ułożenie jej planu będzie miało wielkie znaczenie w powodzeniu akcji. Warto spróbować zastanowić się, jakie dziecko może zadać pytania na temat alkoholu i alkoholizmu oraz jakich udzielić na nie odpowiedzi.

Co Twoje dziecko wie o alkoholizmie?

Jaki moment będzie odpowiedni do tego, aby poruszyć kwestię picia? Najlepiej, gdy obie strony są zrelaksowane i mają czas dla siebie. Trzeba wyjść z założenia, że niekoniecznie podczas jednej rozmowy należy omówić wszystkie kwestie związane z chorobą alkoholową. Większy efekt osiągniemy, powracając co jakiś czas do tematu objawów czy skutków alkoholizmu wśród dzieci i młodzieży. Nie chodzi też o to, aby rozmowa o alkoholu miała formę wykładu. Powinno Cię jako rodzica zainteresować, jakie wyobrażenie i wiedzę o nim ma nastolatek, jakie jest jego zdanie na ten temat, kiedy i z jakich powodów młodzi ludzie piją. W ten sposób Twoje dziecko dostaje sygnał, że interesuje Cię to, co ma do powiedzenia.

Co Ty powinieneś wiedzieć o alkoholizmie nastolatków?

Zacząć należy od rozpoznania objawów alkoholizmu. Do nich należeć mogą np.:

• mniejsze zainteresowanie zajęciami, które wcześniej były dla dziecka atrakcyjne,
• kłopoty w szkole, zaniedbywanie nauki, problemy z zachowaniem,
• izolowanie się w kontaktach z najbliższymi w domu,
• zmiana dotychczasowych zwyczajów związanych z jedzeniem i snem,
• zaniedbanie higieny osobistej, wyglądu,
• większe potrzeby finansowe,
• częste zmiany nastroju – od nadmiernego pobudzenia do apatii,
• wyczuwalny zapach alkoholu, zaczerwienione oczy,
• ukrywanie nowych znajomości i rozdrażnienie, gdy padają pytania o nie.

Nie wszystkie symptomy muszą świadczyć od razu tylko o alkoholizmie, ale warto być wyczulonym na nie, abyś nie przeoczył czegoś ważnego z życia własnego dziecka.

Oprócz objawów choroby alkoholowej powinieneś też wiedzieć, jakie są konsekwencje nadmiernego spożywania alkoholu przez dzieci i młodzież, które są na etapie rozwoju psychicznego i fizycznego. To m.in. zmiany w psychice, fizyczne wyniszczanie organizmu, nieodwracalne zmiany w mózgu, problemy z nauką, z własnymi emocjami.

Dlaczego warto nie pić?

To ważny punkt waszej rozmowy. Pomimo presji ze strony rówieśników, łatwego dostępu do alkoholu, wczesnego wieku inicjacji, uczucia wyluzowania, większej pewności siebie pod wpływem substancji odurzającej, nie każdy musi eksperymentować z alkoholem. Powiedz otwarcie, co sądzisz o piciu w tak młodym wieku, jakie są Twoje doświadczenia (chyba że nie życzysz sobie, aby było to przedmiotem waszej rozmowy, to oznajmij to dziecku), jak to wygląda w świetle prawa oraz jakie skutki pociąga za sobą alkoholizm w różnych sferach życia. Możesz też dodać, że alkohol wcale nie jest „cudownym środkiem”, który pomoże w każdej sytuacji. Warto wspomnieć o tym, że konsekwencje picia wiele razy są bardzo zawstydzające oraz niszcząco wpływają na poczucie własnej wartości.

Ważne jest także wspieranie nastolatka w asertywności, pokazywanie tej cechy, jako czegoś, co może mu bardzo pomóc w życiu. Pamiętaj, że w dużej mierze Ty, również jako rodzic, kształtujesz model zachowań wobec alkoholu poprzez to, jaki masz do niego stosunek, jak się zachowujesz pod jego wpływem i jakie (i w jaki sposób) informacje o nim przekazujesz. Poruszenie tej trudnej kwestii od czasu do czasu może pomóc uniknąć problemu, jakim będzie już uzależnienie.

Jak poradzić sobie z alkoholizmem dziecka?

Gdy jednak podejrzewasz lub nawet masz dowody na to, że Twoje dziecko może mieć już problemy alkoholowe, wówczas najlepiej jest poszukać specjalistycznej pomocy. Alkoholizm u dzieci i młodzieży rozwija się znacznie szybciej niż u osób dorosłych. Znając jego konsekwencje, warto jak najszybciej podjąć interwencję. Oaza to ośrodek, w którym terapeuci pomagają uzależnionym od alkoholu nastolatkom.

W okresie dojrzewania młodzi ludzie eksperymentują z różnymi używkami. Mimo iż dużo się mówi o tym, jakie są skutki brania narkotyków oraz że obowiązuje zakaz ich spożywania, to jednak z różnych powodów sięgają po nie. W ten sposób chcą się np. dopasować do rówieśników („bo inni też zażywają”), poczuć się dobrze (dla uczucia przyjemności bądź zapomnienia o problemach) lub też lepiej radzić sobie z presją bycia najlepszym. Inną przyczyną może być także traumatyczne zdarzenie, doświadczenie, przemoc w domu, predyspozycje genetyczne czy narkomania lub inne uzależnienie w domu.

Marihuana, amfetamina, środki halucynogenne ecstasy to najczęściej zażywane środki odurzające. Dostęp do nich podobnie jak do alkoholu jest w dzisiejszych czasach znacznie łatwiejszy.

Skutki zażywania narkotyków przez młodzież

Narkomania, jak i inne nałogi pociąga za sobą konsekwencje w różnych sferach życia.  Skutki brania narkotyków przez młodzież można podzielić na szkody zdrowotne – somatyczne i psychiczne oraz społeczne. Do pierwszych z nich zalicza się np.:

• wychudzenie
• wyniszczenie organizmu,
• zakrzepy w żyłach,
• zatory tętnicze,
• wirusowe zapalenie wątroby m.in. HBV, HCV, HDV,
• zakażenia bakteryjne np. gronkowcem złocistym
• zapalenia płuc, oskrzeli, zatok,
• owrzodzenie skrzydełek nosa i okolicy pod nosem,
• choroby przenoszone droga płciową,
• napady drgawkowe,
• ropne ślady na skórze w miejscach po zastrzykach,
• ostre zatrucie (przedawkowanie),
• bezsenność,
• depresję,
• próby samobójcze
• problemy z pamięcią,
• zaburzenia uczuciowości,
• zmienny nastrój – od agresji, drażliwości po przygnębienie czy apatię,
• psychozy.

Jeśli chodzi skutki społeczne uzależnienia od narkotyków, to są to m.in.:

• osłabienie więzi z rodziną,
• konflikty z prawem,
• bezdomność,
• inwalidztwo,
• brak wykształcenia,
• brak pracy,
• utrata zdolności do samodzielnego i odpowiedzialnego funkcjonowania.

Odwyk narkotykowy dla młodzieży – detoks i terapia

Osoba uzależniona od narkotyków sama nie poradzi sobie z tym problemem. Zdecydowana większość leczonych przypadków zaczyna się od odtrucia organizmu. Detoks to proces polegający na wyeliminowaniu z organizmu pacjenta toksyn, które zachwiały równowagą biologiczną. Pozwala złagodzić skutki biochemicznego głodu, pojawiającego się po nagłym odstawieniu lub zaprzestaniu brania substancji odurzających. Narkoman odczuwa wtedy nieprzyjemne objawy zespołu abstynencyjnego: bóle głowy, drżenie całego ciała, biegunki, wymioty, zaburzenia psychiczne.

Samo odtrucie jest tylko elementem odwyku i nie wystarczy do tego, aby zerwać z nałogiem. Kolejnym krokiem powinna być terapia uzależnień od narkotyków, której długość (krótko czy długoterminowa) oraz forma (stacjonarna czy ambulatoryjna) zależeć będzie od stopnia zaawansowania problemu oraz tego, jak radzi sobie z nim pacjent. Opieka medyczna i terapeutyczna w walce z nałogiem jest bardzo potrzebna, aby była skuteczna. Indywidualne i grupowe spotkania mają na celu pracę nad sobą, swoimi słabościami, poznanie mechanizmów choroby oraz sposobów na radzenie sobie z nią w sytuacjach, gdy pojawi się okazja do tego, aby wziąć substancje psychoaktywne. Podczas terapii osoba uzależniona odbudowuje utracony system wartości oraz uczy się na nowo funkcjonować społecznie poprzez np. swoje obowiązki, zainteresowania.

Oczyszczenie organizmu oraz dalsze leczenie zwykle odbywają się na w ośrodku dla młodzieży uzależnionej od narkotyków. W takim miejscu świadczona jest kompleksowa pomoc.

W odwyk narkotykowy powinna być zaangażowana także rodzina. Jej wsparcia młody pacjent również będzie bardzo potrzebował, zwłaszcza kiedy już opuści bramę kliniki. Dla podtrzymania efektów terapii zaleca się uczestniczenie jeszcze w spotkaniach zarówno ze specjalistami od nałogów oraz grup wsparcia takich jak np. anonimowi narkomani. 

Oaza to prywatny ośrodek leczenia uzależnień, gdzie na pomoc mogą liczyć nie tylko młodzi ludzie, którzy nie radzą sobie z nałogiem, ale także ich najbliżsi. Wszelkie niezbędne informacje oraz dane kontaktowe wyszukać można tu: terapiemlodziezy-oaza.pl.

Rozwój najnowszej technologii jest dziś tak szybki, że korzystanie z internetu, telefonu komórkowego oraz innego sprzętu jest w zasadzie czymś naturalnym. Trudno uciec od tego, jednak bez określenia pewnych ram w codziennym użytkowaniu można doprowadzić do tego, że młody człowiek przestanie widzieć granicę między zdrowym, właściwym używaniem komórki a nałogowym. Co zrobić, gdy dziecko jest uzależnione od telefonu – to pytanie, które zadaje sobie zapewne coraz większa część rodziców. Podobnie jak zastanawiające jest to, w jakim momencie można uznać, że codziennego korzystanie z tego urządzenia stało się nałogiem i kiedy ośrodek leczenia uzależnień dla młodzieży stanie się koniecznością?

Skąd się bierze uzależnienie od telefonu?

Przyczyny fonoholizmu nie tkwią tylko w samym rozwoju technologii. Wpływ na uzależnienie od telefonu mogą mieć także:

• trudne relacje z rodzicami lub rówieśnikami,
• kłopoty w szkole,
• zaburzenia psychiczne.

Zbyt częste użytkowanie telefonu jest wówczas ucieczką od problemów. Daje też poczucie wolności, swobody, niezależności, których nastolatki często bardzo pragną.

Objawy uzależnienia od telefonu

Jak rozpoznać objawy uzależnienia od telefonu u własnego dziecka? Oto sygnały, które mogą świadczyć o tym, że potrzebuje ono specjalistycznej pomocy:

• ciągłą potrzebą trzymania aparatu przy sobie
• nerwowość albo nadpobudliwość w sytuacjach, gdy nie ma telefonu przy sobie lub ma go w ograniczonej ilości,
• silne przywiązanie do urządzenia komórkowego,
• sprowadzanie telefonu do czegoś wyjątkowego w życiu – jego wygląd, aplikacje, jakie posiada, marka, wpływają na status społeczny,
• odczuwanie niepokoju w momencie, kiedy telefon się rozładuje, nie ma zasięgu,
• częste sprawdzanie różnych komunikatorów, czy ktoś nie zostawił wiadomości, rejestru połączeń, facebooka i innych mediów społecznościowych,
• wysyłanie dużej ilości sms-ów lub innych informacji w sposób odruchowy, bez jakiegoś uzasadnionego powodu,
• stała potrzeba utrzymywania kontaktu z wirtualnym otoczeniem w przeciwieństwie bezpośrednich w prawdziwym życiu.

Jakie skutki niesie za sobą uzależnienie od telefonu?

Podobnie jak inne uzależnienia i z fonoholizmem wiążą się pewne zagrożenia, będące konsekwencją nałogu:

• izolacja, osłabienie więzi rodzinnych, towarzyskich,
• zaburzenia w komunikacji – uboższy język, posługiwanie się slangiem, robienie błędów językowych,
• utrata kontroli nad dotychczasowymi obowiązkami i swoim życiem, które toczy się wokół różnych czynności związanych z telefonem,
• porzucenie innych dotychczasowych zainteresowań,
• problemy z koncentracją – poza ciągłą uwagą poświęcaną aparatowi komórkowemu,
• kłopoty z nawiązywaniem bezpośrednich relacji z innymi osobami,
• depresja.

Jak leczyć uzależnienie od telefonu?

Zabieranie telefonu bez rozmowy i wytłumaczenia dziecku naszych intencji jest radykalnym rozwiązaniem, ale niekoniecznie skutecznym, gdyż może nie tylko pogorszyć nasze wzajemne relacje z dzieckiem i poniekąd „zmusić” nastolatka do kombinowania, jak sobie inaczej poradzić w tym zakresie. Jeśli już mamy taki zamiar, lepiej spróbować porozmawiać z nim i wyjaśnić mu powody takiej decyzji, jak i sam problem uzależnienia od telefonu oraz wyznaczyć ramy czasowe korzystania z urządzenia – np. godzinę-dwie po odrobieniu lekcji. Warto też zaproponować coś alternatywnego nastolatkowi. Kiedy zostanie mu ograniczony kontakt z komórką, nie będzie wiedział co zrobić z czasem, który do tej pory to ona właśnie wypełniała. To świetna okazja, aby spędzić wspólne chwile, pogłębić relacje, znaleźć nowe hobby.

Określenie czasu użytkowania telefonu komórkowego to jedno. Warto jeszcze mieć kontrolę nad treściami, jakie przegląda dziecko mające dodatkowo dostęp do internetu w komórce.
Jeśli domowe sposoby ograniczenie dziecku użytkowania jej zawiodły, zawsze pozostaje jeszcze skorzystanie z pomocy specjalistów. Oaza to ośrodek leczenia uzależnień dla młodzieży, gdzie na terapię przyjmowane są nastolatki z różnymi problemami. Wchodząc na stronę: terapiemlodziezy-oaza.pl można znaleźć więcej informacji o działalności placówki.